Mutluluk sadece yayınladığı bir bilimsel eserde, kazanılan bir ödül, geçici icra edilen görevler, işgal edilen makam ve odalar değildir. Mutluluk, özgürce sevgi duymaktır, geniş bir yelpazede ilgi oluşturmaktır. Mutluluk bir ağaç gölgesinde oturmaktır, bir lale fidanında sevgiyi duymaktır, güvenli bir düşüncenin aydınlığında, uygun bir sesin melodiyle kaynaşmasındadır, özlemle içilen bir fincan kahvededir, bir bardak sudadır. Mutluluk, sevdiğine hediye verirken duyulan heyecandır, aile büyüklerinin elini öperken duyulan huzur, çocuklarını izlerken duyulan gururdur. Mutluluk paylaşmaktır, fedakârlıktır, vefadır, güzel bir sözde, anlamlı bir şiir dizesinde, bir fotoğraf karesindedir... 

    Paylaşılmayan mutluluk mutluluk değildir, ne özel yaşamda ne de bilimsel ortamda...

 Bilimselliğin doruğuna erişmek mümkün değildir. Bir insan ne kadar olgun olursa olsun, yanılgıya düşmemesi imkânsızdır. Çünkü bu doruk sonsuz bir boyuttur. Bu mevkilere yavaş yavaş ve bilimsellikleri ile hak ederek çıkabilmek, hazmedebilmek ve bu mevkilerde bilim ve toplum için çalışabilmek çok önemlidir.

 

“Küçücük bir sevgi verebilsen
Çok az bir sevgi
Bununla yaşayabilsem
Tekrar sarılsam sana
Hevesim değil nefesim olabilsen…” HHC